Piet Groenendijk

Ik ben in de jaren 90 pleinair gaan schilderen, in het kielzog van de toen bestaande 'After Nature'-groep, die voornamelijk uit studenten van de Amsterdamse Rietveld Academie bestond. Doordat het buiten schilderen vaak groepsgewijs gebeurt, kwam ik in aanraking met schilders uit binnen- en buitenland en bouwde ik vriendschappen met hen op. Wat weer leidde tot menig schilderavontuur: Kenia, Zwitserland, Macedonië, New York, Berlijn en Stuttgart, wat weer leidde tot exposities op die plaatsen.

In mijn recente werk voel ik me verwant aan romantische schilders zoals Watteau en Caspar David Friedrich, maar ook merk ik de invloed van de modernen. Ik behoor niet tot de schilders die het hele jaar buiten staan te werken en weer en wind trotseren. Des winters houd ik me bezig met portretten, modellen en een enkel stilleven. Lovis Corinth en Lucian Freud zijn dan weer vaak bronnen van inspiratie.

Het is lastig om je eigen werk te kenschetsen, maar ik denk dat ik tot een soort hedendaags schilderen ben geraakt door een optelsom van romantische en ook moderne invloeden.